به گزارش جهانی پرس، معصومه صادقی- در نشست ترجمان دانش، دکتر فردوسی، به عنوان راهنمای طرح پژوهشی «تدوین معیارهای استاندارد اعتباربخشی برای بیمارستان‌های مختلف در ایران»، یافته‌های پایان‌نامه آقای علی غفاری، دانشجوی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان، را که با مشاوره دکتر چراغی، همکار وزارت بهداشت، انجام شده است، را ارائه داد. دکتر فردوسی با اشاره به تجربیات خود، اظهار داشت: «چند سال پیش، در بازدیدهای دوستانه از چندین بیمارستان در سطح استان اصفهان و برخی استان‌ها، با چالش‌های قابل توجهی در بیمارستان‌های کوچک مواجه شدم.» او تأکید کرد که علیرغم تلاش‌های قابل توجه مدیران بیمارستان‌ها در دفع زباله و تأمین تجهیزات، کمبود بیمار آنها را مجبور به ادغام بخش‌های بالینی کرده بود که منجر به تجمیع همه خدمات در یک بخش و در نتیجه کاهش عملکردهای اساسی شده بود. فردوسی این وضعیت را به یک قیاس طنزآمیز تشبیه کرد و اظهار داشت: «این وضعیت مرا به یاد کباب‌های سنتی می‌اندازد که مدت زیادی سرو می‌شدند، در مقایسه با کباب‌های امروزی که کوچک و پر از مخلفات هستند. این موضوع باعث شد مقاله‌ای با عنوان «کباب قدیمی یا جدید: پر کردن شکم با مخلفات اضافی» یا معادل آن، بشقاب طلایی که گرسنگی را برطرف نمی‌کند، بنویسم.» او تأکید کرد: «مسئله اصلی درک مسیر رشد و توسعه بیمارستان‌های کوچک است. ما باید مشخص کنیم که چه آموزش‌هایی به این بیمارستان‌ها ارائه می‌دهیم و چه انتظاراتی داریم. چرا بیمارستان‌های کوچک به جای تمرکز بر خدمات بالینی اصلی، به سمت خدمات جانبی گرایش پیدا می‌کنند؟» دکتر فردوسی: اعتباربخشی یکسان به بیمارستان‌های بزرگ و کوچک، چالش‌آفرین است دکتر فردوسی در ادامه به چالش‌های استانداردسازی اعتباربخشی برای بیمارستان‌های بزرگ و کوچک پرداخت. وی خاطرنشان کرد: «هر کشوری معیارهایی را برای طبقه‌بندی بیمارستان‌ها (یک، دو یا سه) تعیین می‌کند که در کشور ما به عنوان استانداردهای اعتباربخشی شناخته می‌شوند. نکته مهم این است که همه بیمارستان‌ها، صرف نظر از اندازه، با استفاده از یک دستورالعمل یکسان ارزیابی می‌شوند.» وی توضیح داد: «همان دستورالعمل‌هایی که برای یک بیمارستان بزرگ مانند الزهرا تدوین شده است، برای بیمارستان‌های کوچک در شهرستان ها نیز اعمال می‌شود. این دستورالعمل‌ها حاوی استانداردهای سطح بالا هستند و ناخواسته به بیمارستان‌ها پیشنهاد می‌کنند که برای دستیابی به اعتباربخشی سطح بالا، باید تجهیزات خاصی تهیه و استانداردها رعایت شوند. در صورتیکه اگر اعتباربخشی به طور خاص برای بیمارستان‌های کوچک تنظیم شود، احتمالاً نتایج متفاوت خواهد بود.» استاد راهنمای این طرح پژوهشی بر اهمیت نه تنها اعتباربخشی، بلکه تعریف بیمارستان‌های محلی و منطقه‌ای نیز تأکید کرد. وی خاطرنشان کرد که نمایندگان مجلس دغدغه‌هایی در مورد حوزه‌های انتخابیه خود دارند همچنین درک عموم از آنچه یک بیمارستان را تشکیل می‌دهد، موضوعات مهم دیگری است. به طور خلاصه، دکتر فردوسی در مورد این تصور نادرست که یک بیمارستان محلی صرفاً نسخه کوچک‌شده یک بیمارستان بزرگ با انتظارات یکسان برای تجهیزات و عملکردها است، هشدار داد. این سوءتفاهم می‌تواند منجر به مشکلاتی برای عموم مردم، مسئولان و کل نظام درمان شود، زیرا نمی‌توان از یک بیمارستان کوچک انتظار داشت که همه انواع تجهیزات پزشکی را داشته باشد. او مجدداً تأکید کرد که آگاهی فرهنگی لازم است، زیرا عموم مردم اغلب امکانات خاصی - مانند سی‌تی‌اسکن، یا ام آرآی - را به عنوان پیش‌نیاز دسترسی به چنین خدماتی درخواست می‌کنند. وی ادامه داد: این طرح تحقیقی با این سوال که آیا استانداردهای اعتباربخشی باید در بیمارستان‌های بزرگ و کوچک یکسان باقی بمانند یا اینکه باید متناسب با آن متنوع شوند، در قالب پایان نامه دانشجویی انجام شد. در ادامه دکتر فردوسی بعنوان استاد راهنمای این طرح به آمارهایی کشوری از سال 1402 اشاره و اعلام کرد: طبق آمار موجود تقریباً 325 مرکز (شامل 30٪ از کل بیمارستانها) به عنوان بیمارستان‌های "کوچک" با کمتر از 64 تخت طبقه‌بندی می‌شوند. علاوه بر این، تعداد قابل توجهی از این آمار یعنی بیش از 150تا بیمارستانهای تک تخصصی (تخصصی زنان و زایمان، اطفال و کودکان، سوانح و سوختگی، و چشم پزشکی) هستند. وی خاطرنشان کرد از نظر تعریف نیز بیمارستانها در سه دسته قرارمی گیرند: بیمارستان های جنرال؛ یا تخصصی که جنرال هستند و بخشهای تخصصی هم دارند و یا تک تخصصی یعنی جنرال نیستند. عضو هیئت علمی دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با اشاره به بررسی اعتبار سنجی کشورهای دیگر و همچنین مصاحبه با یکسری بیمارستانهای داخلی در خصوص ضرورت وجود یا امکان حذف برخی سنجه ها در این اعتبار بخشی، گفت: در این تحقیق تلاش شده تا تطابق یا عدم تطابق سیستماتیک بین معیارهای اعتباربخشی فعلی و واقعیت‌های عملیاتی مراکز کوچک و تک تخصصی مشخص گردد. مجری اصلی این طرح تحقیقاتی گفت: نتایج مصاحبه ها نشان داد در حالی که استانداردها مزایای خاصی دارند – یعنی باعث تقویت رقابت، امکان مقایسه استاندارد در بین "درجه‌ها" و تسهیل نظارت آسان‌تر توسط نهادهای نظارتی می شود - آنها همزمان بارهای قابل توجهی را بر موسسات کوچکتر تحمیل می‌کنند. وقتی بیمارستان کوچک مجبور می‌شود استانداردهای سطح بالا که برای بیمارستان‌های عمومی بزرگ کاربرد دارد را رعایت کند، با فشار مالی و سایر موانع و مشکلات مواجه می‌شود که ممکن است با مأموریت اصلی یا تمرکز بالینی آن همسو نباشد، اما منابع حیاتی را مصرف می‌کنند. وی افزود: در گفتمان معاصر در مورد زیرساخت‌های مراقبت‌های بهداشتی، طبقه‌بندی و کاربرد بیمارستان‌های کوچک - که به عنوان مراکزی با کمتر از ۱۰۰ تخت یا حتی کمتر از ۶۴ تخت تعریف می‌شوند - همچنان موضوع بحث‌های مهمی است. دکترفردوسی، ادامه داد: طبق مرور منابع؛ محدود کشورهایی مانند هند چارچوب‌های اعتباربخشی خاصی را برای بیمارستانهای کوچک ایجاد کرده‌اند، و این بعنوان نکته بسیار مهمی است چرا که یکی از نگرانی‌های اصلی مربوط به پایداری کیفی و اقتصادی بیمارستان‌های کوچک در مقایسه با مراکز بزرگتر است. استاد دانشگاه علوم پزشکی اصفهان با اشاره به اینکه ساخت بیمارستان بایستی بر طبق سیاست و راهبرد صورت گیرد، به استانداردهای مدنظر برای یک بیمارستان در کشوری مثل فرانسه نیز اشاره نمود که قبلا برای هر مرکز درمانی با کمتر از ۴۰۰ تخت را رد می‌کردند و این رویکرد بر روند جهانی به سمت تمرکزگرایی به منظور تضمین کیفیت تأکید می‌کند. وی ادامه داد: این امر به ویژه در شرایطی اهمیت دارد که اکثریت قریب به اتفاق بیمارستان ها در کشور ما - به طور بالقوه بیش از ۸۰ درصد - از مراکز موجود زیر آن آستانه قرار دارند. اهمیت توجه به این نکته این است که بیمارستان‌های کوچک اغلب برای حفظ استانداردهای بالای مراقبت تلاش می‌کنند، اما از نظر کیفیت ممکن است به اندازه کافی مناسب نباشد و از نظر اقتصادی اغلب ناکارآمد هستند. علاوه بر این، دکتر فردوسی معتقد است که یک ناهماهنگی شناختی نیز در مورد آنچه که یک "بیمارستان" را تشکیل می‌دهد، وجود دارد یعنی در حالی که تصور عمومی به طور فزاینده‌ای به سمت مراکز پزشکی در مقیاس بزرگ متمایل است (درک و انتظار مردم در کشور از بیمارستان کوچک مینیاتور شده بیمارستان بزرگ است)، واحدهای کوچک‌تر به دلیل تقاضاهای محلی در مناطق مختلف کشور در سطح استانها همچنان در حال ساخت هستند. به گفته دکتر فردوسی، محدودیت‌های عملیاتی بیمارستان‌های کوچک هنگام بررسی منابع انسانی و مراقبت‌های تخصصی آشکارتر می‌شوند. یکی از مؤلفه‌های حیاتی اثربخشی مراقبت‌های بهداشتی، استفاده بهینه از پزشکان است. با این حال، مراکز کوچک اغلب فاقد زیرساخت لازم برای به حداکثر رساندن خروجی حرفه‌ای پزشک یا ارائه خدمات جامع هستند و اینها ممکن است در آینده مشکلاتی مضاعف برای نظام سلامت ایجاد کند. وی ادامه داد: داشتن بیمارستان حتی در حداقل آستانه - مانند ۶۰ تا ۶۴ تخت برای یک شهرستان با جمعیت کمتر از 50000 نفر الزامی نیست. با این حال، این به معنای عدم دسترسی به خدمات بهداشتی نیست. برای اطمینان از ارائه خدمات باید از روش‌های جایگزین استفاده شود. اما در حال حاضر، شاهد تأسیس بیمارستان در شهرهایی با جمعیت کم تا 20000 نفر هستیم که این یک تخصیص نادرست منابع است. اگرچه بیمارستان‌های کوچک ممکن است نیاز فوری جغرافیایی را در مناطق کوچک‌تر برآورده کنند، برای اینکه یک سیستم مراقبت‌های بهداشتی رونق بگیرد، باید فراتر از ارائه صرف امکانات «مینیاتوری» حرکت نماییم و با تمرکز بر سیاست‌ها و راهبردها برنامه ریزی و خدمات با کیفیت بالا و پایدار فراهم گردد. وی گفت: ما اجزای اصلی دستورالعمل اعتبار بخشی بیمارستان را تجزیه و تحلیل کرده‌ایم. به عنوان مثال، بیمارستان‌های تخصصی، مانند بیمارستان‌های زنان و زایمان، به بسته‌های مراقبتی خاصی، از جمله پروتکل‌های درمان ناباروری، نیاز دارند. علاوه بر این، ملاحظات منحصر به فرد برای تخصص‌هایی مانند مراقبت از سوختگی، چشم پزشکی و اطفال باید لحاظ شود، در حالی که ممکن است برخی از اجزای موجود نیاز به حذف داشته باشند. دکتر فردوسی عنوان کرد: در نهایت، به این نتیجه رسیدیم که از ۵۰۵ شاخصی که در حال حاضر برای اعتباربخشی بیمارستان‌ها استفاده می‌شود، ۱۰۵ مورد را می‌توان برای بیمارستان‌های کوچک، بسیار کوچک و تخصصی حذف یا اصلاح کرد. این توصیه به ویژه برای بیمارستان‌های بسیار کوچک با ۳۰ تخت یا کمتر مناسب است. وی افزود: خود وزارتخانه نیز با بررسیهایی به این نتیجه رسیده است که از ۵۰۵ معیار، ۴۳۲ شاخص می‌تواند برای بیمارستان‌های کوچک و ۴۸۴ مورد برای مراکز تخصصی مرتبط باشد که مجموع این یافته ها منجر به اصلاحات قابل توجهی می‌شود. انتهای پیام/