به گزارش جهانی پرس، مریم امیدی- بعضی بازگشت‌ها، بوی دیدار نمی‌دهند؛ بوی دلتنگی می‌دهند. ماه‌ها انتظار، چشم دوختن به خبری که شاید امیدی در آن باشد و سرانجام، بازگشت پیکری که صاحب قهرمانش راه خود را انتخاب کرده بود؛ راهی که پایانش نه در باند فرود، که در بلندای آسمان رقم خورد. بازگشت پیکر مطهر امیر سرتیپ دوم خلبان مجید کاظمی، تنها بازگشت یک شهید به وطن نیست؛ بازگشت بخشی از حافظه افتخارآمیز نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران است. مردی که نامش با پرواز، مسئولیت و دفاع از ایران گره خورد و سرانجام، همان‌گونه که بسیاری از عقابان این سرزمین آرزو می‌کنند، در لباس خدمت، جاودانه شد. خلبانان جنگنده، بیش از آنکه با سرعت و ارتفاع شناخته شوند، با تصمیم‌هایی شناخته می‌شوند که در چند ثانیه، سرنوشت یک مأموریت و گاه امنیت یک ملت را رقم می‌زند. آنان پیش از آنکه به آسمان تکیه کنند، به سوگندی تکیه می‌کنند که برای پاسداری از ایران یاد کرده‌اند. هر پرواز نظامی، فقط برخاستن از باند نیست؛ وداعی خاموش با آسایش، خانواده و آرامشی است که شاید دیگر هرگز تکرار نشود. شهادت، برای مردانی از این جنس، پایان مأموریت نیست؛ امتداد مسئولیتی است که از زمین آغاز می‌شود و در حافظه یک ملت ادامه پیدا می‌کند. شاید به همین دلیل است که وقتی پیکر یک خلبان پس از ماه‌ها به وطن بازمی‌گردد؛ ملتی به احترام او می‌ایستد، زیرا خوب می‌داند امنیت آسمان و آرامش شهرها، حاصل ایثار انسان‌هایی است که گمنام‌تر از آنند که نامشان هر روز بر زبان‌ها جاری باشد. نیروی هوایی ارتش جمهوری اسلامی ایران ، در طول دهه‌های گذشته، بارها ثابت کرده است که اقتدار، تنها در شمار جنگنده‌ها خلاصه نمی‌شود؛ اقتدار واقعی، در انسان‌هایی معنا پیدا می‌کند که در حساس‌ترین لحظه‌ها، مسئولیت را بر جان خویش مقدم می‌دارند. تجهیزات، هرچقدر پیشرفته باشند، بدون ایمان، مهارت ، شجاعت وغیرت خلبانی که در کابین نشسته است، معنایی ندارند. تاریخ دفاع از ایران، پیش از آنکه تاریخ تجهیزات باشد، تاریخ انسان‌های بزرگ و با شرف است. امروز که پیکر شهید مجید کاظمی بر دوش همرزمان و مردم قدرشناس و نجیب این سرزمین تشییع می‌شود، بیش از هر زمان دیگری باید به یاد داشته باشیم که امنیت، واژه‌ای انتزاعی نیست. پشت هر روز آرام این سرزمین، شب‌های بیداری مردانی نهفته است که در سکوت مأموریت رفتند و برخی هرگز بازنگشتند. رسانه‌ها نیز در قبال چنین نام‌هایی مسئولیتی فراتر از انتشار یک خبر دارند. وظیفه رسانه، تنها اعلام زمان تشییع نیست؛ روایت درست انسان‌هایی است که بی‌هیاهو، بزرگ‌ترین سرمایه خود را برای ایران تقدیم کردند. نسل امروز باید بداند که آرامش امروز، بر شانه‌های چه مردانی بنا شده است؛ مردانی که شاید آخرین تصویرشان، آسمانی بود که با تمام وجود از آن دفاع کردند. شهید امیر سرتیپ دوم خلبان مجید کاظمی اکنون به خانه بازگشته است؛ اما نه برای استراحت. او آمده است تا بار دیگر به ما یادآوری کند که ایران، همواره بر شانه‌های فرزندانی استوار مانده که میان جان خویش و عزت میهن، دومی را برگزیده‌اند. این انتخاب، راز ماندگاری نام آنان در حافظه تاریخ است؛ نام‌هایی که با گذر زمان کمرنگ نمی‌شوند، بلکه در ذهن یک ملت، روشن‌تر از همیشه باقی می‌مانند. شیر مردانی از تبار ایران که قلبشان و غیرتشان عباس گونه است و عشق حسین (ع) به آنان آزادگی آموخته است .