به گزارش جهانی پرس، سمیه سیمین قد، در واقع مسائلی از جمله ترس از بیماری یا ناتوانی جسمی، هزینه‌های درمان یا بازنشستگی و دغدغه‌ٔ به جا گذاشتن ارث یا پشتوانه مالی برای فرزندان با بالا رفتن سن، بسیاری از افراد را بیشتر نگران آینده‌ٔ خود یا خانواده‌شان می‌ کنند. این نگرانی‌ها باعث می‌شود تا آدم‌ها به پول به عنوان “امنیت” نگاه کنند، نه فقط رفاه. از طرفی پول برای بعضی‌ افراد فقط یک ابزار مالی نیست؛ بلکه نشانه‌ای از “کنترل”، “قدرت” یا “موفقیت” است ، چرا که با بالا رفتن سن، آنها احساس می‌کنند جایگاه اجتماعی‌شان کم‌کم تضعیف می‌شود، در حالی که عمیقا می خواهند همچنان مهم و تأثیرگذار بمانند. از سوی دیگر بعضی افراد به دلایل روان شناختی هرگز راضی به آنچه هستند یا دارند نیستند، و دائم خود را با دیگران مقایسه می‌کنند که البته این موضوع با گذشت زمان تشدید یافته و اینگونه افراد حس می‌کنند که باید بیشتر داشته باشند وگرنه از بقیه عقب مانده اند. برخی از آدم‌ها هم ممکن است به مرور زمان به “جمع‌کردن” عادت کنند که نه فقط پول، بلکه چیزهایی مثل ملک، طلا، اشیای قیمتی و… به صورت وسواس گونه یا ترس از فقدان جمع آوری می کنند که معمولاً با افزایش سن بیشتر می‌شود. در این میان کسانی هم هستند که متاسفانه در طول زندگی معنای عمیقی برای زندگی خود پیدا نکرده و در سن پیری فقط به پول چنگ می زنند، چون چیز دیگری برایشان باقی نمانده است. البته باید توجه کرد که خیلی‌ از آدم ها هستند که با بالا رفتن سن، بخشنده‌تر می‌شوند، دنبال معنا و آرامش اند نه مال دنیا و دل خود را از حرص و طمع خالی می‌کنند. بنابراین افزایش حرص نسبت به مال دنیا در پیری، بیشتر از اینکه ناشی از خودِ سن باشد، ریشه در ترس‌ها، سبک زندگی، تجربیات گذشته، و باورهای درونی فرد دارد ، در واقع سن فقط این ویژگی‌ها را پررنگ‌تر می‌کند.