تیموس؛ آیا این اندام مرموز ناپدید شونده می‌تواند کلید طول عمر باشد؟

به گزارش جهانی پرس؛ معصومه صادقی- محققان در تلاشند تا تیموس، یک اندام ایمنی زودگذر، را دوباره رشد دهند، به این امید که پیری را کند کند،به دنبال سه کشف مهم در 2023 و امسال گزارش شده و در طی سه سال اخیر علاقه تجاری و دانشگاهی به این موضوع به شدت افزایش یافته است، این علاقه ابتدا بصورت انفجار در تحقیقات خود را نشان داد، با کشفیات امسال علاقمندان بصورت هیجانی دهها میلیون دلار سرمایه گذاری کرده اند. تیموس یک اندام لنفاوی است که در محدوده بالایی قفسه سینه، بین ریه ها و پشت استخوان جناغ قرار دارد. این غده، محلی است که سلول های لنفوسیت تی در آن به بلوغ می رسند و این سلول ها نقش مهمی در سیستم ایمنی دارند، در دوران جنینی تیموس اندازه ی بزرگی (۷۰-۷۵ سانتی متر) دارد (تا بلوغ بزرگتر می شود)، ولی با افزایش سن به تدریج کوچکتر شده و به دلیل جایگزین شدن بافت چربی به جای بافت لنفاوی و پوششی، رنگ آن از صورتی مایل به خاکستری به زرد تغییر پیدا کرده و فعالیتش کمتر می شود. اگرچه این کاهش حجم و فعالیت تیموس با افزایش سن بصورت طبیعی اتفاق می افتد؛ اما تحقیقاتی زیادی روی اهمیت یا عدم اهمیت نقش تیموس در سلامت و ایمنی انجام شده است، مثل این مقاله جدیدی که به تازگی در نیچر منتشر شده است. ایده رشد مجدد تیموس توسط متخصص زیست‌شناسی از 1996 آغاز شد، و داستانی که ادامه دارد در این مقاله محققان به دنبال رشد مجدد این غده کوچک هستند، ایده از این جا آغاز شده است که در سال ۱۹۹۶، گرگوری فاهی، متخصص زیست‌شناسی سرمایی، وارد مطب پزشک خود شد و با او صحبت کرد تا یک ماه هورمون رشد دریافت کند. امید او، که با یک مطالعه روی موش‌ها تقویت شده بود؛ این بود که تزریق‌ها به او کمک کنند تا تیموس خود را دوباره رشد دهد - یک اندام ایمنی عجیب که با افزایش سن افراد تحلیل می‌رود و عملاً از بین می‌رود. فاهی معتقد بود که بازسازی آن به او کمک می‌کند تا زندگی طولانی‌تر و سالم‌تری داشته باشد. فاهی می‌گوید که این بهبود، حداقل بر اساس اسکن‌های تصویربرداری رزونانس مغناطیسی (MRI)، واضح بود. توده تیموس عملکردی او تقریباً دو برابر شد. با این حال، مشخص نبود که آیا این باعث شده است که او احساس جوانی بیشتری کند یا خیر. او می‌گوید: "من در آن زمان فقط ۴۶ سال داشتم و کم و بیش در اوج سلامتی بودم"، اما به هر حال تلاش‌های بعدی برای رشد مجدد این بافت، او را "پرانرژی و شکست‌ناپذیر" کرد. آنچه که به عنوان یک آزمایش خودآزمایی بدون نظارت آغاز شد، در ادامه به مجموعه‌ای از آزمایش‌های بالینی کوچک تبدیل شده است که توسط یک شرکت زیست‌دارویی به نام Intervene Immune در تورنس، کالیفرنیا، که فاهی مدیر ارشد علمی آن است، اداره می‌شود. از انفجار تا هیجان در تحقیقات تیموس اما اکنون این شرکت تنها نیست. در طول سه سال گذشته، انفجاری در تحقیقات تیموس رخ داده است که ناشی از گزارش‌هایی در مقالات علمی است که سلامت این اندام، که زمانی غیرضروری تصور می‌شد، شاخص احتمالی سلامت کلی فرد است. هیجان زمانی شدت گرفت که دو مطالعه منتشر شده در امسال گزارش دادند که کاهش سلامت تیموس با افزایش خطر مرگ مرتبط است. امسال شرکتهای بیوتکنولوژی نزدیک 100 میلیون دلار سرمایه گذاری کردند سرمایه‌گذاران در حال واکنش هستند. در ژانویه، شرکت بیوتکنولوژی TECregen در سوئیس ، 10 میلیون فرانک سوئیس (12.4 میلیون دلار آمریکا) برای توسعه درمان‌هایی برای بازسازی تیموس جمع‌آوری کرد که ممکن است به کاهش پیری و جلوگیری از سرطان کمک کند، طبق وب‌سایت این شرکت. این شرکت هنوز داروی پیشنهادی خود را فاش نکرده است. همچنین اکتبر گذشته، Zag Bio، یک شرکت بیوتکنولوژی متمرکز بر تیموس در کمبریج، ماساچوست، با ۸۰ میلیون دلار بودجه راه‌اندازی شد. شرکت‌های سرمایه‌گذاری خطرپذیر و داروسازی با فاهی و دیگر دانشمندان تماس گرفته اند و برنامه‌های تحقیقاتی خود را آغاز کرده‌اند. یکی از بنیانگذاران علمی یک شرکت بیوتکنولوژی به نام Thymofox در کمبریج، ماساچوست به نام مارسل ون دن برینک، پزشک ارشد و رئیس شهر امید، یک بیمارستان و مرکز تحقیقات سرطان در کالیفرنیا، که از سال ۱۹۹۶ تیموس را مطالعه کرده است، می‌گوید: «علاقه به این حوزه اکنون بسیار زیاد است.» او می‌گوید: «تصور زیادی وجود داشت که من وقتم را تلف می‌کنم». اما اکنون، «مردم با ما تماس می‌گیرند» و این حوزه را جدی می‌گیرند. عضو فراموش شده برای دهه‌ها، مردم فکر می‌کردند که تیموس یک عضو از دست رفته است. گئورگ هولندر، ایمونولوژیست دانشگاه آکسفورد، انگلستان و از بنیانگذاران TECregen، می‌گوید: «فراموش شده» و «بی‌احترامی» شده است. در دهه ۱۹۲۰، برخی از محققان تصور می‌کردند که این اندام در تولید پوسته تخم در پرندگان نقش دارد، اما نقش‌های محدودی در پستانداران دارد. دهه‌ها بعد، پیتر مداوار، زیست‌شناس برنده جایزه نوبل، تیموس را «یک حادثه تکاملی بی‌اهمیت» نامید. آنها اشتباه می‌کردند. اهمیت این اندام برای مدت طولانی از نظر دانشمندان پنهان مانده بود، تا حدی به این دلیل که پستاندارانی که تیموس آنها با جراحی برداشته می‌شود، کاملاً سالم به نظر می‌رسند. تا دهه ۱۹۶۰، زمانی که ژاک میلر، ایمونولوژیست، جراحی‌هایی را روی موش‌های تازه متولد شده انجام داد، عملکرد این اندام کشف نشده بود. موش‌های نوزاد بدون تیموس اغلب در برابر عفونت تسلیم می‌شدند و می‌مردند. آنها سلول‌های ایمنی کمی در غدد لنفاوی خود داشتند. میلر دریافت که تیموس سلول‌های T را ایجاد می‌کند، نوعی سلول که او نیز تقریباً در همان زمان شناسایی کرد و نام آن از این اندام گرفته شده است. اکنون می‌دانیم که سلول‌های T بخش مهمی از سیستم ایمنی هستند که به سلول‌های سرطانی حمله می‌کنند و با عفونت‌ها مبارزه می‌کنند. در انسان، تیموس در طول عمر فرد به شدت کوچک می‌شود. پس از بلوغ، بیشتر سلول‌های آن به بافت چربی غیرفعال تبدیل می‌شوند. تولید سلول‌های T کند می‌شود. در سن ۴۰ سالگی، تیموس تقریباً یک چهارم سلول‌های T را که در سن ۸ سالگی تولید می‌کرد، تولید می‌کند. در ۶۵ سالگی، فقط ۱۰٪ تولید می‌کند. تمرکز بر عملکرد به همین دلیل، بسیاری از دانشمندان تصور می‌کردند که سلول‌های T تازه دیگر برای افراد مسن مورد نیاز نیستند. جنیفر کوان، متخصص ایمونولوژی در کالج دانشگاهی لندن، می‌گوید: «مردم تصور می‌کنند که فقط در جوانی تولید سلول‌های T مهم است. و این کاملاً واضح است که اینطور نیست.» سه کشف مهم از 2023 به این طرف توجه به تیموس را تغییر داد سه کشف این الگو را تغییر داد. اول، یک مطالعه در سال ۲۰۲۳ نشان داد افرادی که تیموس خود را با جراحی برداشته بودند، تقریباً سه برابر بیشتر از افرادی که تیموس خود را برنداشته بودند، احتمال مرگ و دو برابر بیشتر از ابتلا به سرطان در پنج سال پس از جراحی داشتند. کوان می‌گوید: «این بسیار قابل توجه بود، تا جایی که اگر مردم آن مقاله را خوانده باشند، دیگر نمی‌خواهند تیموس خود را بردارند.» سپس، در ماه مارس، دو مطالعه پشت سر هم به طور جمعی داده‌های بیش از ۳۱۰۰۰ نفر را تجزیه و تحلیل کردند و یافته‌ها را به افرادی که تیموس سالمی داشتند که به طور طبیعی با افزایش سن پژمرده شده بود، تعمیم دادند. یکی از آنها نشان داد که تیموس کوچک‌تر با خطر بالاتر مرگ و همچنین خطر بالاتر ابتلا به سرطان و بیماری‌های قلبی عروقی مانند نارسایی قلبی مرتبط است. مطالعه دوم نشان داد که تیموس کوچک‌تر با بقای کمتر پس از دریافت ایمونوتراپی برای سرطان مرتبط است. برخی از دانشمندان خاطرنشان می‌کنند که این مطالعات فقط همبستگی‌ها را ارائه می‌دهند. دانیل بوفا، جراح قفسه سینه در دانشگاه ییل در نیوهیون، کنتیکت، می‌گوید: «وقتی به گذشته نگاه می‌کنید، قطعات زیادی از پازل وجود دارد که قابل شناسایی نیستند.» او و همکارانش مطالعه‌ای انجام دادند که تفاوت کمی در خطر عود تومورها در بین افرادی که تمام یا بخشی از تیموس خود را برای درمان سرطان تیموس برداشته بودند، نشان داد. با این وجود، علاقه تجاری و دانشگاهی به تیموس افزایش یافته است. یوسوکه تاکاهاما، زیست‌شناس رشدی در موسسه ملی سرطان ایالات متحده در بتسدا، مریلند، می‌گوید: «رشد مجدد به یک مسئله بزرگ تبدیل شده است. درست مانند راه‌اندازی مجدد رایانه، راه‌اندازی مجدد سیستم ایمنی بدن ماست.» منبع: https://www.nature.com/articles/d41586-026-02149-5