به گزارش جهانی پرس، الینا مستعدی(روزنامه‌نگار) تماشای سریالهایی که از تاریخ ایران می‌گویند همواره برای ایرانیان جذاب بوده و حال اگر سریال یا فیلمهایی را ببینیم که در عین روایت تاریخی، بتوانند جغرافیای حوادث را خوش رنگ و لعاب بسازند و عرضه کنند، میتواند لذت تماشا را دوچندان کند‌ و در مرور سریال بامداد خمار که وارد فصل دوم شده است به خوبی می‌توانیم ردّپای هر دو عنصر را ببینیم. به نظر میرسد برگردان رمان معروف بامداد خمار برای نرگس آبیار فقط انگیزه اولیه برای تولید سریال بوده است و در کنارش، او قصد داشته به نوعی تصویرسازی کامل از زنان اواخر قاجار -بیشتر- و ابتدای دهه ۶۰-کمتر- بپردازد و شاید این سوال را مطرح کند که آیا زنان ایران در تمام ادوار از منظر بصری، مشابهت هایی داشته اند؟ سریال بامداد خمار در تصویرسازیِ دوران گذار از قجر به پهلوی و کشمکش‌های انتهایی حکام قجر، خیلی خوب عمل می‌کند و عمق دیکتاتوری زمامداران را در رفتار خان‌والا ارائه داده. خان والایی که نه تنها صدایی لرزان دارد بلکه چندان از باطن قدرتمندی هم برخوردار نیست اما آریستوکراسی حاکم بر قاجار موجب تفاخر او شده و همه را رعیت خود می‌پندارد. اینکه در چنین دورانی یک زن بخواهد حرف خود را به کرسی بنشاند و نه فقط که به وصال محبوب برسد بلکه به خواسته‌ی خان‌والا پشت کند خودش آن قدر بار دراماتیک دارد که میتواند داستان بامداد خمار را تا چند فصل جور کند با این حال داستان بدون وجه تماشا، میرسد به تکرار مکررات. آنچه سریال بامداد خمار دارد دقت بر تماشایی کردن همه ی حوادث و به خصوص ماجراهایی است که سرنوشت عشق را تعیین میکنند. نرگس آبیار به خوبی فهمیده مدیوم سریال با سینما متفاوت است و نمی‌شود حتی از خردترین اتفاقات گذشت و برای همین است که بامداد خمار در فصل دوم میتواند باز هم کشش تصویری لازم را داشته باشد. بامداد خمار تیم بازیگران پرتعدادی دارد و انصافا بازیگران خوبی هم دارد. از رضا کیانیان و علی مصفا و مرجانه گلچین و پریوش نظریه که نسل تاریخ ساز بازیگری هستند بگیرید و بیایید برسید به جوانترهایی مثل ترلان پروانه، نوید پورفرج، حمید صفت، دانیال خیرخواه، شیدا یوسفی و..‌. گردهم آوردن این همه بازیگر کار راحتی نبوده و حضور محمدحسین قاسمی به عنوان تهیه‌کننده سریال، باعث شده نه تنها شاهد حضور انبوه چهره ها باشیم بلکه خرق عادت هایی نظیر استفاده از یک خواننده رپ -حمید صفت- در یک نقش منفی محبوب داشته‌ باشیم. حمید صفت یک خان‌زاده را بازی کرده ولی آن قدر کنترل بر رفتار و گفتار دارد که زودتر از حد تصور متوجه توانایی های بازیگری وی شده و می‌توانیم روی آینده بازیگری او هم حساب کنیم به خصوص برای سینما و تلویزیون ایران که نقش مردان فیزیکی بسیار اندک تر از دهه‌های قبل است و به سختی می‌توان جایگزینی برای امثال فرامرز قریبیان و جمشید آریا پیدا کرد. حمید صفت قطعا هم فیزیک ش را دارد و هم خوب بلد است از میمیک چهره برای جذاب کردن شخصیت استفاده کند..‌‌. سریال بامداد خمار در تلاش برای رنگ آمیزی بصری، اسیر اغراق نشده و صرفا به ریشه های زندگی ایرانی و عمارت های تودرتو سرک کشیده و عین همان چه بوده را بازتاب داده؛ این ویژگی حسنه در کنار لحن خوش‌آهنگی که در روایت داستانی پر از آب چشم سریال وجود دارد باعث میشود تماشای اثر در روزهایی که از یک طرف فضای بیرونی جامعه آبستن حادثه است و از طرف دیگر سریالهای دیگر بیشتر در حال روایتهای خشن هستند، به دل مخاطب بنشیند.