به گزارش جهانی پرس ،شاید اغراق نباشد اگر بگوییم در جهان امروز، رسانه مؤثرترین و در عین حال کشنده‌ترین سلاح در میدان جنگ‌های فرهنگی و حتی نظامی است؛ ابزاری قدرتمند که چهارچوب فکری جامعه را شکل می‌دهد و نوع کنش مردم در برابر حوادث را تعیین می‌کند. نمونه روشن این واقعیت را می‌توان در جنگ ۱۲ روزه رژیم صهیونیستی علیه ایران اسلامی مشاهده کرد؛ جایی که دشمن، هم‌زمان با به‌کارگیری جنگ‌افزارهای نظامی، رسانه را نیز به‌عنوان بازوی مکمل وارد میدان کرد تا شیرازه کشور را از هم بگسلد، اما این رؤیا حتی یک گام از خیال خام فراتر نرفت. در این نبرد، تقابل رسانه‌ای در کنار مقاومت میدانی، جایگاه راهبردی رسانه در دفاع از کیان ایران اسلامی را به‌خوبی آشکار ساخت. با عقب‌نشینی دشمن و درخواست آتش‌بس، مسئولیت رسانه‌های کشور سنگین‌تر شد؛ زیرا پایان جنگ نظامی به معنای پایان نبرد نبود. «جنگ روایت» از دفاعی که رقم خورد، با شدتی بیش از پیش ادامه یافت. یکی از حربه‌های اصلی دشمن صهیونیستی در جریان جنگ و پس از آن، سانسور گسترده اطلاعات عملیات‌های نظامی و پنهان‌کردن خسارت‌های عظیمی بود که بر اثر شلیک موشک‌های ایران به قلب سرزمین‌های اشغالی وارد آمد. هرچند دشمن تلاش فراوانی برای مخفی نگاه‌داشتن این واقعیت‌ها به کار بست، اما چنین اخباری برای همیشه در حجاب نماند و همین، میدان رسانه را وارد مرحله‌ای تازه کرد. پیوند و هم‌افزایی میان «میدان» و «رسانه» در جنگ ۱۲ روزه، همکاری نزدیک و ساختارمندی میان رسانه‌ها و نهادهای امنیتی ایجاد کرد که نتیجه آن، دفاعی مؤثرتر، تقویت اعتماد عمومی و خنثی‌سازی روایت‌سازی‌های دشمن بود. این تجربه نشان داد که در شرایط امروز، «مرجعیت رسانه‌ای» باید متناسب با اهمیت روزافزون مسائل ملی و هویت ملی بازتعریف شود. همانگونه که مقام معظم رهبری (مدظله‌العالی) بارها بر نقش سرنوشت‌ساز رسانه در جنگ‌های نوین تأکید کرده‌اند. و فرموده‌اند: «امروز مؤثرترین سلاح بین‌المللی علیه دشمنان و مخالفان، سلاح تبلیغات و ارتباطات رسانه‌ای است؛ این قوی‌ترین سلاح است و از بمب اتم نیز خطرناک‌تر.»