به گزارش جهانی پرس- ندا اویسی- این الگوی غذایی بر زمان‌بندی مصرف غذا تمرکز دارد و نه صرفاً بر نوع یا مقدار آن، و پژوهش‌های معتبر علمی در این زمینه در حال گسترش است. به‌طور کلی، فستینگ به معنای قرار دادن دوره‌های مشخصی از خوردن و پرهیز از غذا است. در این روش، فرد بازه‌های زمانی مشخصی را برای خوردن وعده‌های غذایی در نظر می‌گیرد و در فاصله‌های دیگر از مصرف هرگونه کالری خودداری می‌کند. پژوهش‌ها نشان می‌دهد که این تغییر در الگوی غذا خوردن می‌تواند به بدن کمک کند تا پس از اتمام ذخایر قند، از چربی‌های ذخیره‌شده به‌عنوان منبع انرژی استفاده کند که می‌تواند به کاهش وزن منجر شود. چند روش رایج فستینگ عبارت‌اند از: روش ۱۶/۸: ۱۶ ساعت روزه‌داری و یک پنجره ۸ ساعته برای غذا خوردن. روش ۵:۲: در دو روز از هفته کالری مصرفی به شدت کاهش می‌یابد و در پنج روز دیگر رژیم غذایی عادی رعایت می‌شود. روزهای کامل روزه‌داری: گاهی یک یا دو روز کامل در هفته بدون خوردن غذا برگزار می‌شود. پژوهش‌های علمی نشان داده‌اند که فستینگ می‌تواند با بهبود حساسیت به انسولین، کاهش سطح انسولین و افزایش استفاده از چربی به‌عنوان انرژی به کاهش وزن کمک کند و ممکن است فواید متابولیک را هم در پی داشته باشد. برخی مطالعات نشان داده‌اند که در طول روزه‌داری، بدن وارد حالت کتوز می‌شود که باعث سوختن چربی می‌گردد. علاوه بر مدیریت وزن، تحقیقات نشان می‌دهند که فستینگ ممکن است بر بهبود برخی شاخص‌های سلامت مانند قند خون و التهاب اثرگذار باشد و در برخی موارد می‌تواند برای پیشگیری از مشکلات متابولیک مفید باشد. با این حال، کارشناسان تاکید دارند که این روش برای همه مناسب نیست و استفاده از آن باید با آگاهی کامل و در صورت نیاز زیر نظر پزشک یا متخصص تغذیه انجام شود، به‌ویژه برای افرادی با شرایط پزشکی خاص یا بیماری‌های زمینه‌ای. در نهایت، رژیم فستینگ اگر به‌درستی اجرا شود و با سبک زندگی سالم همراه باشد، می‌تواند یک ابزار موثر و علمی برای مدیریت وزن و سلامت عمومی باشد. اما همان‌طور که متخصصان بارها هشدار داده‌اند، رعایت اعتدال، تغذیه متعادل در زمان‌های غذا خوردن، و مشورت با پزشک، از اصول کلیدی اجرای امن این الگوی غذایی است.