به گزارش جهانی پرس، مریم امیدی - تابستان امسال دیگر صرفاً یک فصل اقلیمی نیست؛ چالشی بزرگ است که با تمام توان پیش روی ما ایستاده است. در شهرهایی چون اهواز، بندرعباس، ایلام، زاهدان و بسیاری از نقاط سیستان و بلوچستان، هنگامی که دماسنج از مرز ۵۰ درجه سانتی‌گراد عبور می‌کند، دیگر سخن از «گرمای معمول» نیست، بلکه بحث بقا مطرح است. در چنین شرایط دشواری، توازن تولید و مصرف برق از یک مسئله فنی یا اقتصادی فراتر رفته و به معضلی انسانی و اجتماعی بدل شده است. برای جوانان، کولر شاید وسیله‌ای برای رفاه به نظر برسد؛ اما برای سالمندی تنها، بیماری قلبی، یا کودکی در خانه‌ای کوچک در جنوب کشور، سرمایش تنها راه تنفس در این دمای طاقت‌فرساست. در این شرایط، تهویه مطبوع نه کالایی لوکس، که ضرورتی حیاتی برای ادامه زندگی است. اما وقتی این نیاز حیاتی با محدودیت تولید و فشار شدید شبکه توزیع هم‌زمان می‌شود، جامعه وارد وضعیتی حساس می‌شود؛ جایی که تقاضا از توان شبکه پیشی می‌گیرد و نتیجه، خاموشی‌های ناگهانی یا افت کیفیت برق است. باید توجه داشت که خاموشی در گرمای بی‌رحمانه، تنها به معنای تاریکی اتاق نیست. این به معنای اختلال در عملکرد بیمارستان‌هایی است که تجهیزات حیاتی‌شان به برق پایدار وابسته است؛ به معنای خطر فساد داروها در داروخانه‌ها؛ و در بسیاری مناطق دورافتاده، چالشی فراتر از گرما، زیرا پمپاژ و انتقال آب شهری بدون برق متوقف می‌شود. بنابراین، مدیریت مصرف برق در این روزها، در واقع حفاظت از زیرساخت‌هایی است که زندگی روزمره مردم به آن‌ها گره خورده است. در مناطق مرزی و دور از مرکز که زیرساخت‌ها شکننده‌ترند، این موضوع دوچندان حساس می‌شود. در اینجا ثبات برق، پایه امنیت روانی و اجتماعی مردم است. وقتی هم‌زمان با گرمای شدید، امکان جبران سریع اختلال‌ها محدود است، هر میزان کاهش مصرف در هر خانه می‌تواند تفاوتی بزرگ ایجاد کند. از این رو، صرفه‌جویی در برق در این شرایط، دیگر نه توصیه‌ای عمومی، بلکه ضرورتی اخلاقی و اجتماعی است؛ یعنی کمک به حفظ شرایط زیستی برای کسانی که توان سازگاری با این گرما را ندارند. راهکارهای عملی وجود دارند که همگان می‌توانند بدون مختل شدن شدید زندگی به آن‌ها عمل کنند. تنظیم کولر روی ۲۴ درجه سانتی‌گراد، هم آسایش نسبی را تأمین می‌کند و هم مصرف را به‌طور چشمگیری کاهش می‌دهد. مدیریت زمان استفاده از وسایل پرمصرف مانند ماشین لباسشویی و ظرفشویی در ساعات خارج از اوج (۱۲ تا ۱۷ و ۲۰ تا ۲۳)، به شبکه فرصت می‌دهد تا با فشار کمتری روبه‌رو شود. همچنین اقدامات ساده‌ای چون خاموش کردن کامل تجهیزات در زمان عدم استفاده و جایگزینی لامپ‌های قدیمی با LED، در مقیاس گسترده می‌تواند اثرگذار باشد. اما صرفه‌جویی خانگی تنها راه‌حل کوتاه‌مدت است. در نگاه بلندمدت، باید به سمت انرژی خورشیدی حرکت کنیم. کشوری با بیش از ۳۰۰ روز آفتابی در سال، ظرفیت عظیمی دارد که نباید نادیده گرفته شود. نصب سامانه‌های خورشیدی روی پشت‌بام‌های مسکونی و ساختمان‌های اداری و تجاری می‌تواند بخشی از تقاضا در ساعات اوج را پوشش دهد؛ اما تحقق این مسیر نیازمند سیاست‌گذاری و حمایت‌های اقتصادی جدی است. در این میان، رسانه‌ها نیز نقشی کلیدی دارند. رسالت رسانه صرفاً اطلاع‌رسانی نیست، بلکه فرهنگ‌سازی است. ما باید بتوانیم صرفه‌جویی را از توصیه‌ای مقطعی به عادت اجتماعی تبدیل کنیم. وقتی جامعه درک کند که صرفه‌جویی نه برای کاهش هزینه قبض، بلکه برای حفاظت از سلامت، تداوم خدمت‌رسانی و احترام به نیاز همسایه است، آنگاه می‌توانیم از این تابستان سخت به سلامت عبور کنیم. بیایید این تابستان را با تدبیر و همدلی پشت سر بگذاریم. صرفه‌جویی امروز، یعنی برق قابل اعتماد برای فردا؛ برای جنوب، برای مناطق مرزی، و برای همه کسانی که توان تحمل گرمای بی‌رحم را ندارند.