به گزارش جهانی پرس- مریم اویسی ؛ما با مادری روبه‌رو هستیم که به شکل افراطی از فرزندش مراقبت می‌کند. ابتدا رفتارهای او از جنس نگرانی‌های معمول هر مادری به نظر می‌رسند: حساسیت به خوراک بچه، محیط اطراف، دوستانش. اما به تدریج درمی‌یابیم که این مراقبت از مرز سلامت گذشته و به وسواس بدل شده است. جایی که مهر مادری به ابزاری برای کنترل تبدیل می‌شود. فیلم با هوشمندی این مرز باریک میان عشق و تملک را بررسی می‌کند. لحظه‌هایی که ممکن است تماشاگر با مادر هم‌دلی کند، بلافاصله با صحنه‌ای شوکه‌کننده یا تصمیمی اخلاقاً مشکوک به چالش کشیده می‌شود. انسانی، نه قهرمان یا ضدقهرمان یکی از نقاط قوت فیلم این است که مادر را نه به‌عنوان قربانی محض و نه هیولایی بی‌احساس نشان می‌دهد، بلکه انسانی با گذشته، زخم‌ها، آرزوها و اشتباهات است. همین پیچیدگی باعث می‌شود مخاطب تا پایان فیلم، در قضاوت نهایی مردد بماند. گاهی دلسوزش می‌شود، گاهی از او می‌ترسد. فیلم از نور و سکوت به‌عنوان دو ابزار روانی استفاده می‌کند. لحظاتی که نور خانه کم‌جان است و صدای نفس‌ها از دیالوگ‌ها بلندتر، حسی از خفقان و نگرانی ایجاد می‌کند. موسیقی مینیمال و در خدمت روایت است، نه جلوتر از آن. مضمون: آیا «غریزه‌ی مادرانه» همیشه خیرخواهانه است؟ سؤال اصلی فیلم این است: تا کجا می‌توان به چیزی به نام «غریزه‌ی مادرانه» اعتماد کرد؟ آیا همیشه آن‌چه مادران انجام می‌دهند، ریشه در عشق دارد؟ یا گاهی ترس، زخم‌های قدیمی، و فشارهای فرهنگی در نقاب این غریزه پنهان می‌شوند؟ «غریزه‌ی مادرانه» فیلمی است که آهسته شروع می‌شود اما با لایه‌برداری‌های تدریجی‌اش، ذهن مخاطب را درگیر می‌کند. این فیلم، برای کسانی که به سینمای روان‌شناسانه و روایت‌های انسانی علاقه دارند، تجربه‌ای تلخ، واقعی و ماندگار خواهد بود.