به گزارش جهانی پرس- مریم اویسی- این فیلم با بهره‌گیری از سبک مستندگونه و فضاسازی واقع‌گرایانه که از ویژگی‌های آثار مهدویان است، تجربه‌ای متفاوت و درگیرکننده را برای تماشاگر رقم می‌زند. داستان فیلم در بستری تاریخی و سیاسی رخ می‌دهد و به وقایع حساسی می‌پردازد که نیازمند دقت و ظرافت در پرداخت است. مهدویان در "ماجرای نیمه شب" توانسته است با استفاده از فیلمنامه‌ای قوی و شخصیت‌پردازی‌های باورپذیر، لایه‌های مختلفی از پیچیدگی‌های یک موقعیت حساس را به تصویر بکشد. بازی بازیگران، به خصوص در نقش‌های اصلی، قابل توجه است و توانسته‌اند بار دراماتیک اثر را به خوبی منتقل کنند. یکی از نقاط قوت برجسته فیلم، کارگردانی مهدویان است. او با تسلط بر قاب‌بندی، نورپردازی و تدوین، فضایی نفس‌گیر و پرتنش را ایجاد کرده است. سکانس‌های تعقیب و گریز و صحنه‌های پرتنش فیلم به خوبی طراحی شده‌اند و هیجان لازم را به مخاطب منتقل می‌کنند. موسیقی متن نیز در خدمت فضای فیلم است و به تشدید حس تعلیق و درام کمک شایانی می‌کند. "ماجرای نیمه شب" تنها یک فیلم سرگرم‌کننده نیست، بلکه در لایه‌های زیرین خود، نگاهی انتقادی به مسائل اجتماعی و سیاسی دارد و مخاطب را به تفکر وا می‌دارد. فیلم بدون شعارزدگی و با زبانی سینمایی، به برخی از دغدغه‌های جامعه اشاره می‌کند و سوالاتی را در ذهن بیننده ایجاد می‌کند. البته، مانند هر اثر سینمایی دیگری، "ماجرای نیمه شب" نیز ممکن است از دید برخی منتقدان دارای نقاط ضعفی باشد. شاید بتوان گفت در برخی مقاطع، سرعت روایت فیلم کمی کند می‌شود و یا برخی از شخصیت‌ها می‌توانستند عمیق‌تر پرداخته شوند. با این حال، این موارد به هیچ وجه از ارزش کلی فیلم و تجربه تماشای آن نمی‌کاهند. در مجموع، "ماجرای نیمه شب" فیلمی است که توانسته است استاندارد‌های سینمای ایران را در ژانر خود ارتقا دهد. این اثر با داستانی گیرا، کارگردانی حرفه‌ای، بازی‌های قوی و پیام‌های اجتماعی قابل تامل، اثری است که تماشای آن به علاقه‌مندان سینمای جدی و پرمحتوا توصیه می‌شود. محمدحسین مهدویان بار دیگر ثابت کرد که توانایی بالایی در خلق آثاری دارد که هم مخاطب را سرگرم می‌کنند و هم او را به فکر فرو می‌برند.