به گزارش جهانی پرس، سمیه سیمین قد؛ مریم امیدی می گوید: گره زدن همه امورات جاری به بحران، بیش از آنکه به حل مسئله کمک کند، توان روانی افراد و خانواده‌ها را فرسوده می‌کند. وقتی هر تصمیم کوچک روزمره تحت تأثیر فضای نگرانی قرار بگیرد، کیفیت زندگی کاهش پیدا می‌کند و اضطراب به بخشی دائمی از ذهن انسان تبدیل می‌شود. این وضعیت نه‌تنها کمکی به آمادگی بیشتر نمی‌کند، بلکه تمرکز، قدرت تصمیم‌گیری و احساس ثبات را هم تضعیف می‌کند. جامعه برای عبور از شرایط سخت، بیش از هر چیز به تداوم نیاز دارد؛ تداوم در کار، آموزش، رسیدگی به خانواده، حفظ برنامه‌های ضروری و مراقبت از سلامت جسم و روان. ادامه دادن زندگی عادی، به معنی بی‌تفاوتی نیست؛ بلکه نشانه بلوغ فردی و اجتماعی است. یعنی افراد در عین آگاهی از شرایط، اجازه نمی‌دهند التهاب عمومی، تمام ابعاد زندگی شخصی‌شان را در اختیار بگیرد. در چنین موقعیت‌هایی، بهتر است هرکس دایره توجه خود را از خبرهای پراکنده و اضطراب‌آور، به مسئولیت‌های واقعی و امور قابل‌کنترل برگرداند. انجام کارهای روزانه، حفظ برنامه خواب، رسیدگی به درس و کار، توجه به خانواده و محدود کردن پیگیری مداوم اخبار، می‌تواند به بازگشت حس تعادل کمک کند. انسان زمانی بهتر از فشارها عبور می‌کند که ستون‌های زندگی عادی خود را حفظ کرده باشد. بحران‌ها می‌آیند و می‌گذرند، اما زندگی اگر معطل هر التهاب شود، هزینه‌ای بسیار بیشتر بر فرد و جامعه تحمیل خواهد شد. مهم این است که در میانه نگرانی‌ها، زندگی روزمره را متوقف نکنیم و نگذاریم اضطراب، جای عقلانیت و ثبات را بگیرد.