به گزارش جهانی پرس، سارا صادقی «استخر» در فضایی محدود اما پرتنش شکل می‌گیرد؛ فضایی که به بستری برای آشکار شدن شکاف‌های عاطفی و سوءتفاهم‌های قدیمی تبدیل می‌شود. صحت همچنان به جهان آدم‌های معمولی وفادار است و از دل موقعیت‌های روزمره، لحظاتی تلخ و کمیک بیرون می‌کشد. با این حال، ریتم کند و تکرار برخی الگوهای آشنای آثار قبلی‌اش ممکن است برای بخشی از مخاطبان چالش‌برانگیز باشد. بازی‌ها حضور چهره‌هایی چون امین حیایی و سحر دولتشاهی از نقاط قوت فیلم است. حیایی این‌بار اجرایی کنترل‌شده و درونی‌تر ارائه می‌دهد و دولتشاهی با ظرافت همیشگی‌اش بار احساسی سکانس‌های کلیدی را به دوش می‌کشد. در کنار آن‌ها، کاظم سیاحی و پانته‌آ پناهی‌ها با تسلط بر لحن خاص دیالوگ‌نویسی صحت، لحظات کمیک-تلخی خلق می‌کنند که به فضای فیلم عمق می‌دهد. حضور مهران مدیری نیز هرچند کوتاه، اما اثرگذار و به‌یادماندنی است. نکته قابل توجه دیگر، حضور پسر سروش صحت در این فیلم است؛ انتخابی که می‌تواند شائبه رابطه‌محوری ایجاد کند، اما در اجرا آسیب جدی به اثر نزده است. نقش او پررنگ نیست، اما هدایت‌شده و کنترل‌شده ظاهر می‌شود. با این حال، این انتخاب احتمالاً به یکی از حاشیه‌های قابل بحث پیرامون فیلم تبدیل خواهد شد. کارگردانی و فضا سروش صحت در سومین فیلم بلندش همچنان به قاب‌های خلوت، میزانسن‌های مینیمال و تمرکز بر دیالوگ وفادار است. استفاده از فضای بسته و تأکید بر سکوت‌ها، حس نوعی تعلیق درونی ایجاد می‌کند. اما در نیمه دوم، فیلم از انسجام روایی اولیه فاصله می‌گیرد و برخی گره‌ها با قدرت کافی جمع نمی‌شوند. جمع‌بندی «استخر» فیلمی شخصیت‌محور و مبتنی بر فضاست؛ اثری که بیش از حادثه، به حال‌وهوا و روابط انسانی اهمیت می‌دهد. این فیلم برای مخاطبانی که با جهان آثار سروش صحت ارتباط برقرار می‌کنند، تجربه‌ای قابل‌قبول و حتی دلنشین خواهد بود، اما برای کسانی که انتظار درامی پرکشش و پرحادثه دارند، ممکن است بیش از حد آرام و تأملی جلوه کند.